Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτώβρη η Ελληνική κοινότητα Στοκχόλμης θα προβάλλει την Κυριακή 31 Οκτώβρη και ώρα 16.00, Idungatan 4, 3ος όροφος, την συγκλονιστική ταινία του Παντελή Βούλγαρη, “Το τελευταίο σημείωμα”. Η ταινία είναι από το 2017, η πιό πρόσφατη του Παντελή Βούλγαρη. Διάρκειας 117΄

Ερμηνεύουν τους ρόλους οι ηθοποιοί:

• Ανδρέας Κωνσταντίνου ως Ναπολέων Σουκατζίδης
• Αντρέ Χένικε (André Hennicke) ως Καρλ Φίσερ
• Μέλια Κράιλινγκ (Melia Kreiling) ως Χαρά Λιουδάκη
• Τάσος Δήμας ως Κώστας
• Γιώργος Καραμαλέγκος ως Νίκος Μαριακάκης
• Βασίλης Κουκαλάνης ως Σαράντος
• Λουκάς Κυριαζής ως Κόβατς
• Κωνσταντίνα Χατζηαθανασίου ως Ξένια

Όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά δεν πεθαίνει ποτέ…», έγραφε ένα απ’ τα δεκάδες σημειώματα τα σκορπισμένα κοντά στα άψυχα κορμιά των 200 κομμουνιστών – κρατούμενων στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου – που εκτελέστηκαν από τους ναζί κατακτητές την 1η Μάη του 1944 στην Καισαριανή. Απέναντι στον κόσμο του κυνισμού, της βαρβαρότητας, της κτηνωδίας που αντιπροσωπεύουν οι δυνάμεις του χιτλεροφασισμού, η ταινία ορθώνει έναν κόσμο αλληλεγγύης, ήθους, εντιμότητας, αξιοπρέπειας και βαθιάς ανθρωπιάς που φτάνει έως την ύστατη θυσία.

«Το Τελευταίο Σημείωμα», χωρίς να έχει την πρόθεση να διδάξει ιστορία, σέβεται την ιστορικά χρήσιμη αλήθεια της. Οι δεσμώτες του Χαϊδαρίου δεν αποτελούν ένα παραδομένο στο έλεος της ταπείνωσης, του άγριου βασανισμού και της αγωνίας από το καθημερινό προσκλητήριο του θανάτου, μπουλούκι, αλλά μια συγκροτημένη κοινότητα, όπου καθένας δεν νιώθει μόνος, καθώς βρίσκει στα σπλάχνα της ανθρώπινη ζεστασιά και αμέριστη φροντίδα, παρηγοριά και συμπαράσταση για να νικά τον πόνο, το φόβο, την απελπισία, την παραίτηση και να ωριμάζει, να γίνεται ολοένα πιο άξιος αγωνιστής. Οι κρατούμενοι ετοίμασαν και χάρισαν ένα μακρύ παντελόνι στο δεκατριάχρονο σύντροφό τους με τα κοντά παντελονάκια, που ανδρώθηκε δίπλα τους και θα πάρει τη θέση τους, όταν αυτοί θα λείψουν.

Την Κυριακή 12 Δεκέμβρη η Λαική ορχήστρα “Μίκης Θεοδωράκης” με τον Δημήτρη Μπάση και την Ρίτα Αντωνοπούλου θα δώσει μια συναυλία στη Στοκχόλμη στο Göta Lejon, Götgatan 55 και ώρα 17.00

Αγαπητά μέλη και φίλοι της Κοινότητας!Το Δ.Σ. και το Γ.Τ. με χαρά σας αναγγέλλουν ότι μετά πάροδο 17 περίπου μηνών, λόγωκορωνοϊού, ξαναρχίζει η δραστηριότητα της Κοινότητας.

Από χτές, 9 του Ιούνη 2021, η τελευταία κατοικία του Μίκη Θεοδωράκη είναι στο κοιμητήριο του Γαλατά, του χωριού που καταγόταν. Ο Μίκης «ξανάσμιξε» με τους γονείς και τον αδελφό του που έχουν ταφεί στον Γαλατά, όπως επιθυμούσε. 

«Τον αντρειωμένο μην τον κλαις

όσο κι αν αστοχήσει

μα αν αστοχήσει μια και δυο

πάλι αντρειωμένος θα ‘ναι,

πάντα είν’ η πόρτα του ανοιχτή…».

Με αυτούς τους στίχους από το ριζίτικο τραγούδι «Τον αντρειωμένο μην τον κλαις» και τους στίχους από τη «Ρωμιοσύνη», οι Κρητικοί αποχαιρέτησαν τον Μίκη Θεοδωράκη έξω από την εκκλησία του Γαλατά.

Την προηγούμενη μέρα έγινε στην Αθήνα η τελετή αποχαιρετισμού μετά από τρείς μέρες λαικό προσκύνημα. Χιλιάδες άνθρωποι όλων των ηλικιών άφησαν ένα λουλούδι πάνω από το φέρετρο του Μίκη.

Και οι καλλιτέχνες έδωσαν το παρών με τον δικό τους τρόπο.

Η τελετή αποχαιρετισμού του Μίκη Θεοδωράκη αλλά συγκλονιστική. Τους επικήδειους εκφώνησαν η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου και ο γενικός γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας. Πολύ κόσμος έξω από την Μητρόπολη δεν έφυγε παρά τη βροχή που ξεκίνησε όταν η σορός του μεγάλου μουσουργού μεταφερόταν από το παρεκκλήσι του Αγίου Ελευθερίου στον κυρίως χώρο της Μητρόπολης Αθηνών.

Η μουσική του Μίκη ήταν και είναι είναι ζυμωμένη με όλα εκείνα τα υλικά που φτιάχνουν τη μεγάλη τέχνη, την τέχνη που συλλαμβάνει το σφυγμό της εποχής της και προαισθάνεται το επερχόμενο. Το αίσθημα, το φρόνημα, η μνήμη και η πείρα του λαού που αγωνίζεται, είναι η πηγή της έμπνευσής του. «Ό,τι φτιάξαμε το πήραμε από το λαό και στο λαό το επιστρέφουμε» έλεγε και αυτό δεν ήταν σεμνοτυφία. Ο Θεοδωράκης είχε βαθιά συνείδηση ότι για το προσωπικό του καλλιτεχνικό κατόρθωμα σπουδαίο ρόλο έπαιξε η εποχή του. Είχε απόλυτη επίγνωση ότι στον ιδιαίτερο τρόπο και το δυναμισμό της τέχνης του αντανακλούσαν οι πράξεις του λαού κι ότι η δική του συμμετοχή στη λαϊκή δράση, παρότι τον αποσπούσε σε κάποιο βαθμό από τη δημιουργία του, ήταν το οξυγόνο της. «Ο καλλιτέχνης που ζει και δημιουργεί μέσα στην πάλη, εξασφαλίζει ξεχωριστή θέση για το έργο του» δήλωνε. Το έργο του είναι λαμπρή απόδειξη ότι η μεγάλη τέχνη είναι πάντα πολιτική είτε το επιδιώκει είτε δεν το επιδιώκει ο δημιουργός της.

Ο Μίκης Θεοδωράκης, προαισθανόμενος το τέλος της ζωής του, είχε επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα, δίνοντάς του το στίγμα των τελευταίων του επιθυμιών. Στην προσωπική του επιστολή στις 5 Οκτωβρίου 2020, προς τον Δημήτρη Κουτσούμπα, έγραφε: «Τώρα στο τέλος της ζωής μου, την ώρα των απολογισμών, σβήνουν απ’ το μυαλό μου οι λεπτομέρειες και μένουν τα “Μεγάλα Μεγέθη”. Έτσι βλέπω ότι τα πιο κρίσιμα, τα δυνατά και τα ώριμα χρόνια μου τα πέρασα κάτω από τη σημαία του ΚΚΕ. Για το λόγο αυτό θέλω να αφήσω αυτόν τον κόσμο σαν κομμουνιστής». Με την επιστολή του ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης ζητούσε από τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ να επιληφθεί εκείνος προσωπικά ώστε, όπως έγραφε: «να γίνει σεβαστή όχι μονάχα η ιδεολογία μου αλλά και οι αγώνες μου για την ενότητα των Ελλήνων. Καθώς επίσης βέβαια και όλα αυτά που ήδη έχω ρυθμίσει, σε συνεννόηση με τη γραμματέα μου Ρένα Παρμενίδου και τον φίλο και Πρόεδρο του Παγκρητίου Συλλόγου Φίλων Μίκη Θεοδωράκη, Γιώργο Αγοραστάκη». 

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!